Ik ben Achmed Frindi, 20 jaar oud. In mei studeer ik af van het MBO 4, Global Green Trade. Zodra ik afgestudeerd ben krijg ik een vast contract bij mijn stagebedrijf.  Ik ben net terug van een 6 maanden durende stage in Dubai.  Daar gaf ik leiding aan tien mensen en was het mijn taak het logistieke proces van een bedrijf in de distributie van bloemen te verbeteren.  In het begin heb ik daar problemen gehad.  Ze zeiden “Achmed speelt de hele dag de baas en hij is pas 19 jaar, wat denkt hij wel”.  Ik heb het totaal genegeerd.  Vier maanden zat ik altijd alleen te lunchen, niemand wou met me praten.  Maar ik zeg ‘Er moeten dingen gedaan worden, we kunnen praten, maar er moeten gewoon dingen gedaan worden’.   ’s Avonds moest ik een keer nog iets bij mijn managers op hun bureau leggen en het bleek dat ze in vergadering waren met de directeur en ik hoorde mijn twee managers klagen dat het team niet tevreden is met mij.  Ik hoorde de directeur zeggen “Dat betekent dat Achmed zijn werk doet, dus leef ermee”.  Toen ben ik met een glimlach heel snel weggelopen. 

Ik link alles terug naar mijn ervaringen tijdens de  ANTAR kampen in Zwitserland.  Ik wil de berg oplopen en ik loop de berg op. Wat mijn vrienden ervan denken moeten ze zelf weten, ik ga gewoon de berg oplopen!  Zoals die keer toen het Ramadan was, toen wilde op het laatst toch niemand meer mee, maar ik wel.  Ik ben met J. om 5 uur ’s ochtends een zware tocht gaan maken,  dan verleg je je grenzen in je hoofd.  Je weet niet zeker of je het kan, maar ik wilde het en heb gezien dat het wel kan.  Wat je in je jeugd hebt meegemaakt, dat vormt je.  

Tussen mijn 7e en 16e ging mee op de kampen en was voorzitter van de Kinderraad.  Ik zie een direct verband tussen waar ik nu ben en mijn jaren bij ANTAR.    Ik wist niet dat Nederland zo mooi was tot ik mee ging naar Velp en door onze fietstochten over de Veluwe.     Doordat ik meeging op kampen naar Zwisterland heb ik geen angst om onbekende dingen aan te gaan en in het diepe te springen.  Dubai was daardoor voor mij gewoon een ander land, de wereld was voor mij al groter dan voor veel van mijn leeftijdsgenoten.

Bij ANTAR leren jullie kinderen op jonge leeftijd verantwoordelijkheid leren nemen.  Dat is goed.  Bijvoorbeeld iedere dag moest iemand van ons de andere kinderen bij het eten bedienen.  De ene dag was ik het, de andere dag een ander.  Het was niet alleen het bedienen, het was ook het koken en afwassen en het huis schoonmaken.  Bij ANTAR krijg je heel veel liefde, maar je wordt niet verwend.    Ik ben blij dat ik ouders heb die me de ruimte hebben gegeven om met jullie mee te gaan en bijv. naar Dubai te gaan. Ze vertrouwden jullie, daarom mocht ik met julllie mee.  En ze vertrouwen mij. 

Tegen ouders die angst hebben hun kinderen mee te laten gaan wil ik zeggen “Ga zelf dingen doen, dingen uitzoeken”.  Het grootste gevaar van nu met de tv en mobieltjes en internet is dat kinderen niet meer leren hoe je met mensen om moet gaan.  Ze weten niet meer wat vriendschap is.  Ze weten niet meer ‘Hoe kan ik iemand vertrouwen?’ Of ze vertrouwen teveel of ze vertrouwen niemand. Mensen weten niet meer hoe ze met mensen om moeten gaan en als je dat niet weet, dan kan je een goede baan vergeten, je kan geen zaken doen, want je doet geen zaken met de computer, uiteindelijk doe je zaken met mensen.   Ga je kinderen niet pamperen, laat ze maar fouten maken.  Laat ze maar vallen op de fiets en als ze vallen er niet meteen naar toe rennen.  Veel liefde geven, maar niet verwennen en ze het gevoel geven dat ze speciaal zijn, want later zijn ze ook niet speciaal.  Een baas zegt ‘Doe je werk’ en als je dat niet goed doet lig je eruit.  Een kind is je alles, maar als je denkt  “Ik ga alles geven aan mijn kind” dat is niet goed, dat vindt je kind nu wel leuk, maar als hij 22 is, is het een verwend nest dat niet kan vallen en je moet juist kunnen vallen om weer op te kunnen staan.   

 

Het is leuk in Antar, vooral als je naar kamp  gaat naar Velp of Zwitserland.  Het is niet alleen leuk maar ook  leerbaar. Bijvoorbeeld op school is het saai, je leert er bijna niks van.  Op school leer ik niet wat ik in Antar leer:  goed leven! Daarmee bedoel ik zelfstandigheid – afwassen – opruimen – koken.  En bij het  eten tenminste één hapje proeven als je denkt dat je het niet lekker vindt. Ook gaan we veel de natuur in.  Je kan zien wat de echte wereld is, waar de mensen niet alles gemaakt hebben. 

Mohamed, 9 jaar

"Ik voel me hier meer thuis dan bij mij thuis".

 G, 15 jaar

Mijn dochter vraagt iedere dag 'ANTAR?'.  Als er geen kindermiddag is, loop ik niet door de Makassarstraat om een hoop gehuil te voorkomen.

moeder van Selma, 4 jaar